Pianino

Pianino to klawiszowy, młoteczkowy, strunowy instrument muzyczny spokrewniony blisko z fortepianem ze strunami ustawionymi pionowo.


Opublikowano instrumenty strunowe | Skomentuj

Fortepian

Fortepian – strunowy (chordofon), młoteczkowy, klawiszowy instrument muzyczny. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (niektóre modele C2) do c5 (88 dźwięków/klawiszy).W fortepianie struny rozpięte na stalowej ramie uderzane są młoteczkami obciągniętymi filcem. Naciśnięcie klawisza powoduje uderzenie młoteczka w strunę, przenosząc jednocześnie dynamikę uderzenia w klawisz. Natychmiast po pobudzeniu struny młoteczek odbija się od niej i w zależności od siły uderzenia, zatrzymuje się wyżej lub niżej. Pozwala to na szybką repetycję (uderzanie kilka razy tego samego dźwięku w szybkim tempie), inaczej niż w pianinie. Po zwolnieniu nacisku na klawisz do struny przyciskany jest tłumik wyciszający jej drgania. W ten dość skomplikowany sposób mechanizm fortepianu realizuje podstawową cechę tego instrumentu odróżniającą go od wcześniejszych instrumentów strunowych, klawiszowych, które nie miały możliwości kształtowania dynamiki dźwięku oraz czasu jego trwania.

Budowa

1, 14 – rama żeliwna, 2 – nakrywa ruchoma przednia, 3 – sztaba dociskowa, 4 – tłumiki, 5 – nakrywa ruchoma tylna, 6 – kontrklawiatura, 7 – listwa pedałowa, 8 – przekaźnik pedału, 9, 10 – dźwignia pedału, 11 – pedały, prawy (forte), lewy (piano), 12 – podstawek, 13 – zaczepy, 15 – płyta rezonansowa, 16 – struna

Opublikowano Instrument młoteczkowy | Skomentuj

Mandolina

Mandolina – strunowy instrument muzyczny z rodziny szarpanych posiadający cztery pary strun strojonych w kwintach. Skala mandoliny (zakres dźwięków muzycznych) wynosi od g do fis³.

Współczesna mandolina jest niewielkim instrumentem, o krótkim gryfie i płytkim, okrągłym pudle rezonansowym. Na mandolinie gra się zwykle tremolo.

Historia

Mandolina wywodzi się z miniaturowej lutni. W jednej z galerii w Waszyngtonie znajduje się obraz pędzla Angelo Gaddi (1369-1396) przedstawiającego anioła grającego na miniaturowej lutni nazwanej mandora.

Mandolina była instrumentem typowym dla wiejskiego i miejskiego folkloru w Europie południowej i wschodniej. Wraz z napływem emigrantów z tych regionów do USA mandolina stała się popularnym instrumentem w Ameryce. Była też jednym z pierwszych której dźwięk zapisano na cylindrach wynalezionych przez Edisona. Mandolina szybko stałą się popularnym instrumentem muzyki bluesa, country i folk.

Twórcą współczesnego standardu mandoliny, opartego na konstrukcji skrzypiec, był Orville H. Gibson, który w 1898 zdobył patent na swą konstrukcję mandoliny, która wkrótce stałą się dominującą. Charakterystyczną dla niej jest obłe, przypominające kroplę, płaskodenne pudło rezonansowe z charakterystycznymi dla instrumentów smyczkowych otworami w kształcie litery f. W latach pięćdziesiątych zaczęto produkować mandoliny elektryczne na wzór gitar elektrycznych.

Pierwszymi znanymi wirtuozami mandoliny byli w większości emigranci do USA Bernardo Dapace, Samuel Siegel, Dave Apollon i Giduanni, Giuuale którzy w latach 40. koncertowali z repertuarem popularnym i transkrypcjami muzyki poważnej na ten instrument. Najwięcej jednak dla popularności instrumentu zrobił twórca stylu bluegrass, Bill Monroe, doprowadzając brzmienie mandoliny do perfekcji.

Mandolina znalazła zastosowanie, choć dość ograniczone w muzyce rockowej. Dźwięk mandoliny słychać w wielu sentymentalnych piosenkach Roda Stewarta. Na mandolinach często grali muzycy z grupy Jethro Tull: Ian Anderson, Martin Barre i Dave Pegg oraz Eric Bazilian z zespołu The Hooters. Sporadycznie na mandolinie grał John Paul Jones z Led Zeppelin, Steve Howe z Yes i Chris Cornell z Soundgarden.

Opublikowano instrumenty strunowe | Skomentuj

Lutnia

Lutnia – dawny instrument ze strunami szarpanymi (najpierw gęsim piórem, potem palcami). Pochodzi z arabskiej Hiszpanii (arab al-ud). W Europie grali na niej średniowieczni minstrele. Odgrywała pierwszoplanową rolę w muzyce renesansu i wczesnego baroku, dopóki nie wyparł jej klawesyn. Model klasyczny zaopatrzony jest w pięć podwójnych strun i jedną nie skracaną palcami (pustą), wydającą tylko dźwięk, na jaki jest nastrojona. Najczęściej spotykany strój: G-c-f-c-e. Szóstą strunę strojono różnie, zależnie od tradycji. Z lutni zrodziła się mandolina. Basową odmianą lutni jest teorba.

Opublikowano instrumenty strunowe | Skomentuj

Klawesyn

Klawesyn należy do rodziny instrumentów strunowych szarpanych klawiszowych. Inne nazwy klawesynu to: klawicymbał, cembalo, clavicembalo, cymbał, harpsichord. Skala dźwięków tego instrumentu wynosi F2 – f4. Klawesyn zewnętrznie podobny jest do fortepianu, jednakże dźwięk w nim powstaje w odróżnieniu od fortepianu nie poprzez uderzanie strun młoteczkiem, ale poprzez szarpanie ich tzw. piórkiem. To w efekcie daje charakterystyczne dla klawesynu brzmienie. Pudło rezonansowe klawesynu ma kształt skrzydła, jest otwarte u dołu. Każdej nucie odpowiadają dwie lub więcej strun. Grający może sam zdecydować, ilu z nich użyć naraz. Klawesyn ponadto posiada 1-4 manuałów, 1-7 dźwigni rejestrowych, 4 rzędy skoczków (czyli drewnianych płytek z wyciętymi w górnej części prostokątnymi okienkami, u dołu obciążonych ołowianymi ciężarkami, w których okienkach na stalowej lub mosiężnej osi umieszczone są drewniane zapadki ze skórzanymi bolcami, tzw. piórkami; skoczki zawieszone są pionowo w otworze listwy zwanej sitem lub rowkiem; na wierzchu umieszczony jest filcowy tłumik, który po opadnięciu skoczka przyciska strunę) oraz 4 systemy strun tworzących rejestry: dwa 8-stopniowe, 4-stopniowy i 16-stopniowy. Dowolne łączenie poszczególnych systemów strun odbywa się za pomocą dźwigni rejestrowych (ręcznych, kolanowych lub nożnych zwanych pedałami).
Klawesyn powstał poprzez zastosowanie mechanizmu klawiszowego do istniejących wcześniej cymbałów. Pierwsze wzmianki o klawesynie pochodzą w XIV w. najstarsze zachowane klawesyny pochodzą z XVI w. i mają dwie klawiatury i trzy rzędy strun. W XVIIIw. P. Taskin użył dla drugiego i trzeciego rzędu skoczków kawałków skóry jako piórek przez co uzyskał większe zróżnicowanie brzmieniowe rejestrów. W tym czasie nastąpiło także dalsze poszerzenie skali, zwiększenie liczby rejestrów (do dwudziestu) i klawiatur oraz zastosowanie dźwigni rejestrowych kolanowych i nożnych. Największą popularność klawesyn osiągną na początku XVI wieku, jednak do końca XVIII wieku klawesyn stopniowo tracił swą popularność, ponieważ został wyparty przez nowy instrument, jakim było fortepian. Ponownie został przywrócony do praktyki koncertowej dopiero ok. 1900 roku.

Opublikowano Instrument szarpany | Skomentuj

Harfa

Harfa − instrument strunowy szarpany (chordofon) w kształcie stylizowanego trójkąta, jeden z najstarszych instrumentów muzycznych. Wywodzi się od łuku i znany jest już w kulturze starożytnej Mezopotamii (tzw. harfa z Ur). Mówi się, że biblijny król Dawid śpiewał psalmy akompaniując sobie na harfie kinnor, która w rzeczywistości jednak nazywana jest harfą błędnie, będąc odmianą liry. Instrumenty przypominające harfę znaleźć można w wielu kulturach. Harfę przypomina np. chiński instrument strunowy o nazwie konghou.

Współczesną popularność instrument ten zawdzięcza królowej Francji – Marii Antoninie Austriaczce, która była utalentowaną harfistką. Dzięki modzie, jaka zapanowała na harfę w okresie schyłku monarchii francuskiej, instrument ten rozwinął się technicznie i stał się bardziej interesujący dla kompozytorów, którzy dotychczas rzadko komponowali utwory harfowe ze względu na niepraktyczność instrumentu.

Budowa

Współczesna harfa pedałowa o podwójnym wcięciu ma 46 lub 47 strun nastrojonych diatonicznie w Ces-dur i 7 pedałów, służących do przestrajania strun jednoimiennych. Harfa taka umożliwia przestrajanie 44 strun (tj. wszystkich z wyjątkiem jednej lub dwóch najniższych i jednej najwyższej) o jeden lub dwa półtony, a zatem używanie wszystkich tonacji. Przestrajanie to jest możliwe dzięki mechanizmowi, składającemu się m.in. ze sprężyn, drutów zwanych pilotami, przekładni i widełek.

Opublikowano Instrument szarpany | Skomentuj

Budowa giatry

Pudło rezonansowe ma decydujący wpływ na brzmienie instrumentu. Jego płytę wierzchnią wykonuje się z drewna o najwyższych własnościach rezonujących – z reguły używa się świerku i cedru. Nadaje się to tego jedynie drewno o drobnych słojach i całkowicie suche. Wnętrze pudła rezonansowego jest ożebrowane dla wzmocnienia konstrukcji i ma duży wpływ na brzmienie instrumentu. W płycie wierzchniej wycina się otwór rezonansowy, wokół którego wykonuje się ozdobną rozetę. Bok oraz tył pudła wykonuje się zazwyczaj z jednej lub dwóch sklejonych listew. Same struny gitary wydają bardzo cichy dźwięk. Żeby uzyskać wystarczającą głośność, wibracje są wzmacniane mechanicznie pudłem rezonansowym lub elektronicznie. Stąd główny podział gitar na akustyczne i elektryczne.

  • W gitarach akustycznych drgania strun są przenoszone przez mostek do płyty wierzchniej. Płyta ta, zazwyczaj wykonana ze sprężystego drewna (np. świerk, cedr), wprawia w drgania powietrze produkując dźwięk.
  • W gitarach elektrycznych przetworniki zamieniają drgania strun na sygnał elektryczny, który jest później wzmacniany przez wzmacniacz i emitowany przez głośniki.

  1. główka
  2. siodełko
  3. naciągi (stroiki, klucze, śrubki)
  4. progi
  5. truss rod (pręt regulacyjny)
  6. inkrustracja (ozn. progów)
  7. szyjka
  8. stopka
  9. pudło / korpus(git. elektryczna)
  10. przetworniki

11.potencjometry

12.mostek

13.pickguard (płytka osłaniająca)
14.tył
15.pudło rezonansowe (góra)
16.boki
17.otwór rezonansowy z rozetą ozdabiającą
18.struny
19.strunnik (siodełko)
20.gryf i podstrunnica

Opublikowano Instrument szarpany | Skomentuj

Gitara

Gitara – instrument muzyczny z grupy strunowych szarpanych z pudłem rezonansowym, gryfem i progami na podstrunnicy. Przeważnie ma 6 strun, lecz można spotkać również gitary z 4, 5, 7, 8, 10 oraz 12 strunami. Instrument ten odgrywa ważną rolę w muzyce bluesowej, country, flamenco, rockowej oraz w wielu formach popu.

Instrument ten transponuje o oktawę w dół, tzn. wszystkie dźwięki zapisane w nutach brzmią na gitarze oktawę niżej niż wynikałoby to z zapisu nutowego (np. najniższa struna to E wielkie, a zapis nutowy jest wykonywany w kluczu wiolinowym jako e). Klucz wiolinowy z dopisaną małą ósemką pod spodem nazywa się kluczem gitarowym.

Gitary są wykonywane i naprawiane przez lutników, a obecnie w coraz większym stopniu maszynowo, jednak najlepszej jakości instrumenty są nadal wykonywane ręcznie bądź z dużym udziałem człowieka.

Muzyk, który gra na gitarze to gitarzysta. Muzyk grający na gitarze basowej to basista (ewent. gitarzysta basowy)

Opublikowano Instrument szarpany | Skomentuj

Budowa skrzypiec

Opublikowano Skrzypce | Skomentuj

Instrument młoteczkowy

Instrument strunowy, w którym wibracja strun wzbudzana jest uderzeniem młoteczka. Młoteczki mogą być trzymane w dłoniach lub być częścią mechanizmu uruchamianego przez klawiaturę.

Do instrumentów strunowych młoteczkowych należą:

  • fortepian
  • pianoforte
  • pianino
Opublikowano Instrument młoteczkowy | Skomentuj